خوبم ..این روزها را با این فکر می گذرانم که خوبم . لااقل بهتر از چند ماه پیش زندگی می کنم ، دانشگاه می روم کار می کنم ، کتاب می خوانم ،کلاسهای دکتر دینانی و دولت آبادی حضور دارم ..کمتر گریه ام می گیرد . بغض ؟ به ندرت ، خیلی خیلی کمتر از قبل میاید. کمتر از کوره در می روم .امید کوچک نوپایی دارم برای اینکه همه چیز بهتر شود . همه چیز من ، من ، به تنهایی تازگی ها بیشتر می توانم موسیقی بشنوم .. این روزها لغت می خوانم بی اشک . موقع خواندن و حفظ کردن ، دلتنگ کسی نیستم . اصلاً انگار بعد از ماه ها ، دلم از قید رها شده . از قید و بند دوست داشتن کسی که همیشه خدا دور بوده از من حتی زمان حضورش در نزدیکی ام و من همیشه او را می نوشتم در نوشته های ام. اینقدر دور بوده از مکان من که ندیده ام از روحم هم دور است ، نفهمیده ام یعنی تا موعد وداع و پرداخت خونبهای سنگین عمر رفته ناف مرا با رابطه های راه دور زده اند انگار و همیشه ، هر عقوبتی که دیده ام از همین بر آمده ، از همین سرنوشت محتوم که نشد ، هیچوقت نشد آدمی که خواسته بودم ، در کنارم باشد و همسایه ام باشد تا اگر آدم من نیست ، زودتر بدانم ، زودتر بفهمم . زودتر از چه ؟ لااقل زودتر از وقتی که بریدن اینقدر دردناک نباشد ، که ریشه های ام اینقدر توی خاک آن آدم نرسته نباشند ، ستبر نشده باشند که برای بریدنشان همه توانم و نفسم برود!تا پشت پرچین دیدارهای آن دیوار پنهانی اشک نریزم خنده های اش در دلدادگی با دیگری برسرم آوار نشود .شک دارم که لمس کند و حس کند عمق آن رنج را ،  شک دارم ...آری هر کسی شاهد رنجی است . هر کسی به تلخی و در تنهایی گریسته . هر کسی وا خورده ، بدی دیده یا بد کرده و بار عذابش را یک جوری حمل کرده بالاخره . اما این آخری ، این ضربه آخری عجیب ناجوانمردانه بود . عجیب بی هوا بود . عجیب ناغافل بود . من آمادگی اش را نداشتم . من برایش آماده نبودم و شاید این ایراد بزرگی بود . مجهز نبودم و زیر پای ام خالی شد . اول که حتی باورم نمی شد . خرده خرده امید جمع می کردم . تصور می کردم . دعا می کردم برای آن چیزی که از بن غلط و بیمار بود و اصلاً حال خودم را درک نمی کنم که چرا و به چه دستاویزی چنگ می زدم به داشتن آنچه که ای کاش از روز اول نمی داشتم اش . خود آن روزهای ام را نمی فهمم . من که یک زمانی آنقدر غرور داشتم که حال دیگران را به هم می زد ؛ نمی فهمم چه ام شده بود که تا مرز از دست دادن کرامت انسانی ام هم رفتم . آن هم با چه بهای سنگین و با چه دستاورد اندک . عاشقی بوده یعنی ؟ عاشقی که می گفتند زیباترین هدیه است به انسان ! شاید که عاشقی نبوده اصلاً . اما چه بوده پس ؟

 این روزها ، زندگی م را می کنم . هر چند که زخمهای ام تازه ا ند هنوز اما به خون نمی نشینند مثل آن روزهای قبل...این روزها بیشتر می خندم . و این روزها کسی را نمی خواهم . یعنی کسی را نمی خواهم که داشته باشم یا دوست داشته باشم یا باشد و مرا دوست بدارد . فعل دوست گرفتن و دوست ماندن را نمی خواهم و این نخواستن نه از سر دلسردی است نه از سر لجاجت نه عداوت با خود و نه کینه از دیگری . این نخواستن ، یک جور آسودگی بی دغدغه عزیزی است که گاهی نگران اش می شوم نکند از دستم برود..نکند کمرنگ شود و باز پای ام گیر کند به حضور کسی . دلم می خواهد راحت باشد . راحت از کنار آدمها بگذرد و لنگر نیندازد در یک جایی که هیچکس حتی خدا نتواند ضامن بودنش شود . دلم می خواهد دیگر نلرزد ، سختش نشود ، به گریه نیفتد . حفره ای تویش باز شده که خودش دوست تر می دارد با چیزی پر نشود و توی این راحتی و بی خبری و سادگی ، فقط برود و بچرخد و ببیند و بخواند و یاد بگیرد ... که زندگی کند با خودش . بدون سایه حضور کسی . این روزها باید بلد باشی یا دست کم تلاش کنی یاد بگیری به هر قیمت برنده شوی و کار دل تا جایی که من می دانستم ، از این مقوله جداست . دلی که نمی تواند حساب کتاب کند ، نیاز به فرصتی اینچنین دارد . که اگر بالاخره هوا برای تنفس و مجال برای نفس داشت ، دستش را به خودش بگیرد و برخیزد و به کار خود برسد . خوب یا بد ، توی خانه خودش بماند ، نه توی زمین بازی دیگری ، بازیچه دیگری..

خوبم ..نه دچارم نه آلود ... دقیق تر اینکه بی چشمداشت خاصی از مواعید و مواهب، توی خیابانها راه می روم و به آدمها نگاه می کنم . شاید به وضوح اولین بار است که جای شانه های کسی کنارم خالی نیست . اولین بار است که زیستن در یک خانه بی عشق و بی صدا ‏ نه مرا می ترساند نه به گریه می اندازد . دلم به حال خودم نمی سوزد . دل م به حال هیچکسی نمی سوزد . و خیلی ساده : خوبم . با خودم و با آدمها و کوچه ها و درختهای توت کنار خیابان که آبدارتر می شوند و آفتابی که هر روز گرمتر میشود . منتظر نیستم که کسی مرا ببیند و به خاطر بیاورد یا اینکه ببیند و بخواهد که بشناسد . منتظر نیستم که کسی را ببینم و به خاطر بیاورم یا ببینم و بخواهم که بشناسم . خاطره ها را نه که به عمد ‏‏‏اما خیلی خزنده و مدام دارم از یاد می برم . دارد کم کم یادم می رود که چه شوقی داشتم برای عشق ورزی .برای دیدارش ...دارد کم کم آن دل زدن ها و آن دل ریختن ها یادم می رود . طعمش ، حسش ، عمقش ، دردش ، لذتش... .
اینها را شاید کسی بشنود و بگوید چه دلش پیر شده ... اما به عکس . دلم پیر نیست . فقط تنهایی اش را یک جور خو نکردنی دوست دارد . این خو نکردن که می گویم یعنی از سر عادت نیست و عادت پذیر هم نیست . از سر ترس یا جبر هم نیست . اصلاً یک بی نیازی و رخوت خاصی دارد که حتی نمی دانم سرمنشاءش از کجاست ؟ اما هست، واضح هم هست ، سمج هم هست ... دلم پیر نیست . هنوز تند می زند وقتی یک آهنگ عجیب می شنود . هنوز ضعف می رود وقتی یک کودک مو فرفری می بیند . هنوز با دیدن ات خود را به در و دیوار می کوبد اما کسی را هم کنار خودش نمی خواهد ، نمی خواند . امروز پای حرفهای دوست ، شنیدم که دیگر دلش می خواهد زن باشد ، مادر باشد ، فرزندی از آن خود داشته باشد . من این سوی تلفن ، بیصدا لبخند می زدم به این شوق سپید زیبایش که هر چه هم امروز با یک غم گنگ همراه باشد، فردا زندگی می زاید و حیات می بخشد و عشق تقدیم می کند . توی دل خودم را هم همان لحظه نگاه کردم . نه مادرانه بود ، نه می توانست باشد . خواب کسی را نمی دید . به بود و بایستن و لزوم نفسی جدید توی این دنیا فکر نمی کرد . دلم ، کودکی بود که فقط می خواست زندگی کند . دلم ، کودکی است که فقط می خواهد زندگی کند